Eίναι η ψυχοθεραπεία μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου το ίδιο αποτελεσματική
όσο και η ψυχοθεραπεία «από κοντά»?
Το παραπάνω ερώτημα έχει απασχολήσει πολλούς ειδικούς τα τελευταία χρόνια. Τι συμβαίνει όταν θεραπευτής και θεραπευόμενος δεν βρίσκονται στον ίδιο υλικό χώρο; Μπορεί το «διαδικτυακό δωμάτιο» που δημιουργούν μεταξύ τους να είναι το ίδιο ζωντανό και να επιτρέψει στην θεραπευτική σχέση να αναπτυχθεί; Ναι φυσικά, είναι η απάντηση, προσωπική και επιστημονική -αποτέλεσμα πολλών ερευνών που έχουν λάβει χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, πολύ πριν τον covid- με κάποιες προϋποθέσεις.. Ιδανικά, μια συνάντηση θα πρέπει να πραγματοποιηθεί κάποια στιγμή και από κοντά, για να υπάρχει μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση και άλλων παραγόντων (πχ η εμπειρία του γραφείου, μια αίσθηση για τη γλώσσα του σώματος κλπ), αλλά ακόμα κι αν αυτό δεν είναι εφικτό η θεραπεία μπορεί να γίνει κανονικά. Η σταθερότητα είναι άλλη μία βασική προϋπόθεση: μόνο έτσι θα μπορέσει να γίνει συστηματική και ουσιαστική δουλειά. Ο ήχος του skype ή του zoom ή όποιου άλλου μέσου επιλέξουν, λειτουργεί σαν τον ήχο του κουδουνιού στο γραφείο, σηματοδοτώντας την έναρξη της συνεδρίας.
Φυσικά υπάρχουν πολλοί που δεν προτιμούν αυτή τη λύση, και αυτό είναι απολύτως σεβαστό, οπότε σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να βρούνε Ψυχολόγο που να μπορεί να τους βλέπει από κοντά. Όπως επίσης υπάρχουν και προβλήματα για τα οποία αντενδείκνυται η διαδικτυακή ψυχοθεραπεία (όπως για παράδειγμα η ψύχωση). Σημασία έχει να αντιμετωπίζεται από τους εμπλεκόμενους, θεραπευτή και θεραπευόμενο, ως κανονικός «χώρος» ψυχοθεραπείας, όπου το πλαίσιο (όρια, συνθήκες κλπ) παραμένει σταθερό για να μπορέσει να εδραιωθεί η θεραπευτική σχέση που θα αποτελέσει το όχημα για την επεξεργασία των ζητημάτων που θα φέρνει ο θεραπευόμενος.
Το ζήτημα το συζητάω διεξοδικά στο κεφάλαιο που έγραψα με τίτλο "The screen therapy room: real flowers in a digital vase", στο βιβλίο Dialogues between Psychoanalysis and Architecture, ed. C. Moutsou, 2023, Routledge.