Οι συμμετέχοντες κάθονται αντικρυστά διαγωνίως, σε μια απόσταση που δεν εμποδίζει την μεταξύ τους θεραπευτική σχέση αλλά αφήνει χώρο στον καθένα να κάνει τις δικές του σκέψεις και συνειρμούς. Μερικοί αναλυτές περιγράφουν τη διάταξη του θεραπευτικού γραφείου και τον τρόπο που κάθονται θεραπευτής και θεραπευόμενος ως την χωρική δήλωση ενός ψυχολογικού γεγονότος. Για παράδειγμα ο Leston Havens στο βιβλίο του “Ένας τόπος ασφαλής” (2012, Εκδ. Άγρα) προτείνει την παράλληλη διάταξη των θέσεων σαν μια δήλωση από την πλευρά του θεραπευτή ότι «Είμαι στο πλάι σου, κοιτάζουμε προς τα έξω μαζί, αναζητάμε το πρόβλημα πιο πολύ στον έξω κόσμο παρά μέσα σ’ εσένα ως μοναχική ύπαρξη.»